به اینجا مهد کودکم  نمیگن

به آرزو، یک هوشبر اشتباهی

ولی دوست داشتنی

آدما گاهی به اشتباهاتی که دارند انجام میدن واقفند ولی اون ها رو مرتب تکرار می کنند.چون نمی تونن ترکشون کنند نمیدونم شایدم بهتره بگم نمی خوان که ترکشون کنن!ولی این چیزا تو ی دوستی آدما تأ ثیری نداره یعنی نباید داشته باشه، هرکسی راه و روش زندگی کردنش رو خودش انتخاب می کنه و این یه امر کاملا شخصیه.یکی مثل دوستم عاشق رشته اشه و همش سرش تو کتاباش و کتابخونه و سایته یکی هم همش تو دانشگاه دنبال کار گروهی و نمیدونم فرهنگی و از این چیزا ست.

کاش یاد بگیریم آدما رو به خاطر شخصیتشون دوست داشته باشیم، تفتیش عقاید نکنیم. به من چه که دوستم سیگار می کشه؟به من چه که فلانی عاشق احمدی نژاده و پیرو خط رهبریه؟به من چه که بزرگترین تفریح یکی با خانواده اش پاساژ علا الدین رفتن و بزرگترین افتخار یکی حرف زدن راجع به زیاران رفتن با دوست پسر۷۱اش؟

آدما رو دوست داشته باشیم نه به خاطر این که شبیه ما هستند، نه به خاطر این که مثل ما فکر می کنند.دوست ها مثل هم نیستند، مکمل همند.ما از اطرافیانمون خوشمون میاد چون بخشی از ویژگی هایی رو که خودمون دوست داریم و نداریم رو توی آنها می بینیم، چون کارایی رو که دوست داریم انجام بدیم و نمی تونیم رو انجام میدن.

یاد بگیریم آدما رو به خاطر خوبی هاشون دوست داشته باشیم، به خاطر ویژگی های مثبتشون.یاد بگیریم آرزو ...یاد بگیریم.                                              PHoNiX